Hoe we al lang geen vrije mensen meer zijn.

En hoe je dat terug kan worden. Of eindelijk terug zijn.

Herken je dat gevoel dat er iets grondig mis is met de maatschappelijke structuren waarin we leven?

De zogezegde democratische zorgmaatschappij waarin we leven, met meer zekerheden dan ooit, heb ik me nog nooit zo onvrij gevoeld.

Ik heb me er als kind al veel vragen rond gesteld. In mijn volwassen leven heb ik me er innerlijk vaak tegen verzet. Het gewone werkleven was moest ik met een soort van verdoofdheid doen, om het te kunnen volhouden. Het zinnetje "wat heeft het voor zin.. ik wil eigenlijk niet eens meewerken aan dit systeem dat niet klopt" bleef me maar in mijn achterhoofd zeuren.

Met het hele afgelopen jaar is het zo overduidelijk geworden, vallen zoveel lijken uit de kast, ontmaskert het hele systeem zichzelf, aan wie het wil zien. 

Toch bleef me altijd de vraag rijzen: maar wat zijn dan de dingen die je kan doén?

Die wérkelijk een verschil maken?

Die niet gewoon een nieuwe variant zijn op het bestaande systeem, binnen het systeem?

Dat heeft me al jaren bezig gehouden, en de laatste twee maanden voelt het alsof ik eindelijk de basiscorruptie van het systeem gevonden heb! 

SHOCKEREND!

en tegelijk met een gevoel van OPLUCHTING! 

EINDELIJK GEVONDEN!

Enfin, ik heb het zelf niet gevonden, de informatie is mijn pad gekruist en ik heb het meteen HERKEND. Een schok in mijn lichaam. Tranen. JA! Ook al is het geen leuke waarheid.

Het voelt als waar.

En het voelt als: dit is iets dat ECHT een verschil kan maken!

Wordt vervolgd! In schrijfmodus!